---

"Tachtig centimeter...", zei de vrouw in het wit met de grijze haren.
"En? Ziet u al verbetering?"
"Nee mevrouw, zolang ze niet eet en alles steeds uitspuugt zal ze nooit de 'nul-lijn' bereiken."

Jaren verstreken. De vloerbedekking in de slaapkamer werd vervangen door zeil. De ochtenden, middagen en avonden werden een crime. Al het eten ging er net zo hard in als er weer uit. Er werd gejankt, gekrijst en gevoerd, gevoerd en nog meer gevoerd. Het wilde maar niet lukken.

"Tja, we weten niet precies wat het is, mevrouw. Het zou een instabiele maagklep kunnen zijn."
"Een instabiele maagklep?"
"Een maagklep sluit normaal gesproken wanneer het voedsel de maag bereikt. Bij haar is dat anders."
"Ooh... en voor hoelang duurt zoiets? Als dit zo doorgaat, gaat ze toch dood?!"
"Dat weten we niet, mevrouw. Het kan binnen een dag over zijn, maar het kan ook jaren duren. We houden het nauwlettend in de gaten."

De bezorgdheid sloeg er aan alle kanten vanaf. De lengte vorderde niet, het gewicht bleef achter en zelfs alle ribben konden worden geteld. Omstanders boorden hun ogen in het gammele lijfje dat daar liep, een 4-jarige kleuter die haar eigen buggy duwde.

"Jeetje, nog maar net 2 jaar en nu al een echte wandelaar! De mijne kan nog amper 'boe' of 'bah' zeggen", verklaarde een overbuurvrouw.
"Tja, dat komt vanzelf als ze eenmaal 4 jaar is. Net als deze kleine meid", antwoorde de moeder bedroefd.

Dagen van ellende en bekommering kropen voorbij. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. "Moet ik alweer dat ding op mijn hoofd?" vroeg de kleine meid onwetend wanneer de meetlat weer omlaag ging. "Leg je hand hier maar neer, dan maken we er een mooie foto van, goed?" zei de vrouw in het wit met de grijze haren op de röntgenafdeling.

Een reeks aan opmerkingen omsluierden het leven van de kleine meid. Kinderen schreeuwden dingen als: "Hee, jij kunt zo ontsnappen uit de gevangenis, want je past zo door de tralies heen!" en "Wij krijgen thuis wél colaaaaa" en "Ik speel de mama en jij de baby, want jij bent de kleinste!". Tijdens het kleren kopen werd het zo langzamerhand een gewoonte: "Sorry mevrouw, maar die maat hebben we niet".

Tijdens het bezoek aan de schoolarts werden een aantal hoopvolle uitspraken gedaan.
"Het gaat goed zo, mevrouw! Die nare tijd haalt ze wel weer in."
"Maar hoe groot denkt u dat ze uiteindelijk zal worden?"
"Nou, aan de hand van de curve te zien, zal het uiteindelijk 1.72m worden."

De kleine meid ondergíng het allemaal maar, werd gepest en behandeld als een vreemdeling van haar eigen leeftijdsgenoten. Verdriet, woede, angst en een uitermate sterke vorm van minderwaardigheidsgevoelens vulden haar leven. Ze was sterk. En ze vocht. Ze heeft zó hard gevochten dat ze haar leven weer rooskleurig is gaan bekijken. Met een schamele 1.56m is ze zichzelf gaan accepteren en beseft ze dat er meer in het leven is dan alleen een buitenkant. Een mens heeft gevoel. Meer gevoel dan sommige mensen zich in kunnen denken. Dat neemt ze hen ook niet kwalijk. Zij weten per slot van rekening niet hoe he is om...of om... of, of, of...

Maar toch bekruipt een akelig koud gevoel me als iemand op een liefelijk bedoelde toon in de supermarkt vraagt: "Hee kleintje, kan je er niet bij? Zal ik je even helpen?"

---

De eerste dagen van het Honours Programma zitten erop. Na een slopende dag fiets ik eindelijk naar huis. De warmte van de dag hangt nog steeds laag aan de grond. Ik zet een vriendin bij haar huis af en fiets door.



Ik zet mijn fiets in de schuur en doe de voordeur open. Op de deurmat ligt een klein, wit papiertje. Ik krijg wel vaker kleine, witte papiertjes in de brievenbus, dus ik besteed er niet teveel aandacht aan en leg het papiertje zoals gewoonlijk op het aanrecht. Ik hang mijn jas aan de kapstok, pak mijn tas uit en begin aan mijn zelfstudie. Ondertussen lees ik wat er op het kleine, witte papiertje staat.



Hmm, die vrouw ken ik niet. Hoe kan het dat ik haar nog nooit heb gezien? Waar woont ze eigenlijk? Nou ja, waarschijnlijk een heel eind verderop, anders was ik haar vast wel eens op straat tegengekomen. Hoewel... misschien komt ze gewoon nooit buiten. Tja, sommige mensen zitten nu eenmaal liever de hele dag binnen op de bank te kijken naar belspelletjes op tv. Afijn, een feestje dus.

Het kleine, witte papiertje kent ook nog een achterkant mét tekst.



Aanstaande zondag dus! Ik mag dus flinke wat lawaai verwachten. Goed, ik wacht geduldig af. Misschien is dit briefje bedoelt als een soort smeekbede. "Bel a.u.b. niet de politie, want ja, we hebben u toch gewaarschuwd voor de herrie die komen zou?" Gelukkig ben ik niet het soort persoon dat zich snel irriteert en vervolgens de dagen die volgen nog steeds loopt te klagen over het onbeschamende gedrag van de buurtgenoten.

Zondag was het zover. Wat in mijn gedachten voorafgaand aan het feest een bescheiden feest zou worden, draaide uit op iets héél anders:



Ben benieuwd waar 'ze' heen ging, en met wíe!

---

Op de terugweg van het restaurant La Vanille in Eijsden was het pikdonker buiten. Geen hand voor ogen te zien. We fietsten in onze nette kleding over landweggetjes zonder verlichting aan de straat. Ver voorover gebukt met mijn open decolleté moest ik oppassen dat 'ze' er niet uitvielen. Alhoewel, het was toch donker, who cares?

"Pas je wel op dat je niet de berm in rijdt? Die auto met zijn grote licht heeft mij al verblind namelijk."

"Ach, je moet gewoon zorgen dat je altijd naar de berm blijft kijken en niet naar zijn koplampen."

"Jij ziet misschien zijn koplampen niet, maar die koplampen van jou heeft ie niet gemist, hoor!"

Ik hees snel mijn shirtje omhoog.

---

Het is hier de afgelopen dagen misschien wat stil. Maar dat is niet voor niets. Ik ben namelijk bezig met een nieuwe layout. Een beetje prutsen met html, css en photoshop bevalt me aardig. De layout is al af, maar het overzetten van alle berichten is een hoop gedoe. En nu ik zo bezig ben met mijn nieuwe layout, moet ik zeggen dat ik nu alweer een andere wil. Het kan ook nooit eens gewoon 'af' zijn. Naja, tot die tijd pruts ik gewoon nog eventjes door.

---

In het theater, tijdens een klassiek concert, in een collegezaal, in de bioscoop, tijdens een vergadering.

Die immense rustigheid maakt mij soms zenuwachtig.

Soms heb dan zó ontzettend sterk de neiging om vanuit het niets keihard te gaan schreeuwen.

Al is het alleen maar om te zien wat voor effect het heeft...

---

Een tijdje terug schreef ik hier over het contact dat ik had met het tijdschrift GezondNU om mij te interviewen. Het heeft lang op zich laten wachten, maar eindelijk had ik haar aan de telefoon. "Bedankt Ell! Voor je eerlijkheid en openheid! Het interview is te lezen in de december editie."

Voor jullie alvast een klein voorproefje:

“Vaak is het niet eens 'goedemorgen', maar begint het bij binnenkomst al met: 'oh, wéér een ander!' De teneur is gezet. Zoiets komt meestal niet goed, want ik 'heb' slechts een half uur per persoon. Gemiddeld moet ik elke ochtend zo’n acht, negen mensen langs, zodat ze - als ik vertrek - gewassen en aangekleed zijn. Natuurlijk, ik snap dat het voor mensen niet prettig is wanneer ze elke dag een vreemd gezicht zien. En dan moet je ook nog eens bij zo’n onbekende met de billen bloot… Maar ook ik heb een drempel over gemoeten......"

Ik ben erg benieuwd naar het resultaat. Afijn, december dus.

---

Tja, er is ook zoveel keus! Laat ik voor de verandering eens een ander merk proberen. Ik pak het product uit het schap en loop richting de kassa. Op het moment van omdraaien loop ik bijna tegen een-wat-gezette vrouw omhoog (type: roze trainingsbroek, hoog-opgetrokken-grijze-sokken, een wit T-shirt dat bij haar broek in is gepropt, witte (ondertussen al vies geworden) sportschoenen, kapsel à la flodder, uitspraken als "Tjezus, wat ken mij ut scheluh!", "Rot toch opp mann!" en "Keeijk toch eeuit je doppuh man!").

Afijn, die laatste kreeg ik dus ook op mijn bord. Ik negeerde haar opmerking en liep ongestoord verder. Op dat moment hoorde ik iemand van de drogisterij tegen de vrouw praten. Ze praatte op een erg onvriendelijke toon, waardoor menig man achterom keek om te zien wat er gebeurde. "Mevrouw! Wilt u dat wel eventjes laten?" vraagt een medewerker aan die zekere mevrouw. "Rot toch opp mann! Ik ben effe aan het rondkeijken, of mag datt tegenwoordig ook al nie meer?!" schreeuwt ze terug. Nu staat iedereen met zijn of haar winkelmandje achterstevoren gekeerd om het luidruchtige gesprek te kunnen zien én volgen. "Tuurlijk mag u rondkijken, maar kijken doet men met hun ogen en niet met hun vingertjes, mevrouw!" De medewerkster staat op hete kolen en is gereed om uit te barsten. Maar ze houdt zich in.

Op dat moment ziet iedereen waar het om draait. Mevrouw staat bij de snoepbak en zegt al kauwend: "Waar bemoei je je mee? Dat zijn toch mijn zaken?!" en ze draait zich om en gaat weer verder met waar ze gebleven was. "Mevrouw!! Nu is het afgelopen! U blijft met uw handen uit die snoepbak!" en ze grijpt de handen van de vrouw en trekt ze met volle kracht uit de snoepbak. "Als u snoep wilt kopen, dan kan dat...", zegt ze kwaad met één hand in haar zij terwijl ze met de ander bedrijgend richting de vrouw wijst, "maar dan doet u dat met het desbetreffende schepje!!" "Tjezus, wat ken mij ut scheluh hoe ik dat doe! Doe even normaal jaa! Ik moet toch eerst proberen voordat ik wat koop?! Stelletjuh opgefokte kippen!" En de vrouw loopt de winkel uit.

De medewerkster kan weer rustig ademhalen en neemt zo te zien eventjes pauze. Iedereen in de winkel lijkt geschokt en zachtjes hoor je mensen praten over het ongeval. Nadat iedereen weer van verontwaardiging zijn hand voor zijn mond hand verwijderd, gingen de zaken weer verder waar ze gebleven waren.

---

De eerste paar dagen waren zwaar. Veel regen en onweer en saaie, lange wegen. Eén voordeel die we hadden was de wind in ons rug. Dit bracht ons 100km verder van ons startpunt Maastricht.

De dagen die volgden waren prachtig. Pittoreske dorpjes straalden hun rust uit en even verderop belandden we in Nederlands ruigste bossen. Met een zon en een lach op ons gezicht fietsen we de dagen voorbij door poldertjes, landschap vol met meertjes en vennetjes en heerlijk geurende droge heide.

In Drenthe rustten we een aantal dagen uit bij familie. Mijn ouders trakteerden ons op een heerlijk etentje in een buffetrestaurant wegens hun 25-jarig huwelijk. We konden heerlijk bijkomen van de vele kilometers die we achter de rug hadden.

Na een aantal dagen vertoefd te hebben in het rustgevende Drenthe, vertrokken we weer richting zuiden. Via Duitsland hebben we een omweg gemaakt om in het midden van Nederland uit te komen. Hier genoten we van vele diersoorten en een prachtig veluwe om ons heen.

Nu ik weer thuis ben, geniet ik nog op en top na van de afgelopen weken. Met per dag zo'n 100km in de benen te hebben, noem ik dit toch zeker weten een ultiem fietsvakantie! Het meest stond ik nog versteld van de variatie die Nederland te bieden heeft per vierkante meter, ongelofelijk! Een stukje door Duitsland fietsen bewijst meteen dat Nederland alle beetjes heeft waar een mens naar smacht voor een goede fietsvakantie.

---

<<< vorige berichten